Jak pracować na kilku kontach Claude Code Max, gdy limit tygodniowy kończy się w środku tygodnia — i czy regulamin na to pozwala?

Dlaczego limit tygodniowy Max kończy się szybciej, niż wynika z kalendarza?

Bo plan liczy każdy obrót całej rozmowy, a nie to, co napisałeś — i liczy go we wszystkich aplikacjach naraz.

Plan Max ma dwa okna. Sesyjne „resetuje się co pięć godzin”, a tygodniowe „obejmuje wszystkie modele” i „resetuje się o stałej porze tygodnia przypisanej do konta” — niezależnie od tego, kiedy zacząłeś pracę (support Anthropic, odczyt 28 sierpnia 2026 r.). Limity są wspólne dla claude.ai i Claude Code: rozmowa w przeglądarce zjada to samo okno, co terminal.

Do tego dochodzą limity per model. Dokumentacja opisuje komunikaty „You've hit your Opus limit” i „You've hit your Sonnet limit”, po których zmiana modelu pozwala pracować dalej. Na naszych kontach Max komenda /usage pokazuje osobną linię „Current week (Fable)” — i w 3 948 odczytach z tym kubełkiem regularnie widzieliśmy konto z 0% zużycia okna pięciogodzinnego i jednocześnie 95% tygodnia Fable, czyli bezużyteczne do pracy na Fable 5.

Zużycie rośnie w długiej sesji, choć piszesz mało, bo Claude Code wysyła całą rozmowę przy każdym żądaniu, a po przerwie dłuższej niż czas życia cache (godzina na subskrypcji, pięć minut po przejściu na kredyty użycia) przetwarza cały kontekst od nowa. Zanim kupisz drugie konto, sprawdź w /usage flagi zachowań: jeśli „long context” albo „cache misses” odpowiadają za 10% lub więcej zużycia, tańsze jest czyszczenie kontekstu między zadaniami.

Czy wolno mieć kilka kont Max i przełączać się między nimi?

Regulamin nie zakazuje wielu kont; zakazuje trzech rzeczy, które łatwo zrobić przy okazji.

Dokumentacja prawna Claude Code (odczyt 28 sierpnia 2026 r.) mówi, że logowanie OAuth „jest przeznaczone wyłącznie dla nabywców planów Free, Pro, Max, Team i Enterprise” i „ma wspierać zwykłe użycie Claude Code i innych natywnych aplikacji Anthropic”, a „reklamowane limity użycia planów Pro i Max zakładają zwykłe, indywidualne użycie Claude Code i Agent SDK”. Consumer Terms (obowiązujące od 8 października 2025 r.) zakazują udostępniania danych logowania i konta komukolwiek oraz dostępu „w sposób zautomatyzowany lub nieludzki” poza tym, na co Anthropic jawnie pozwala. Tryb nieinteraktywny (flaga -p) jest udokumentowaną funkcją Claude Code, więc mieści się w tym wyjątku.

1. Cudze narzędzia na tokenie subskrypcji. 20 lutego 2026 r. The Register zacytował Thariqa Shihipara z zespołu Claude Code: „Third-party harnesses using Claude subscriptions create problems for users and are prohibited by our Terms of Service”. Już 9 stycznia 2026 r. Anthropic ogłosiło, że „zaostrzyło zabezpieczenia przed podszywaniem się pod harness Claude Code” (VentureBeat). Dotyczy to także własnych skryptów, które wołają API tokenem subskrypcji albo udają klienta Anthropic.
2. Udostępnianie konta. Drugie konto dla kolegi z zespołu to naruszenie; drugie konto dla siebie — nie.
3. Pośredniczenie. Developer nie może zbierać ani przekazywać dalej poświadczeń claude.ai swoich użytkowników.

Anthropic zastrzega, że może egzekwować te zasady „bez uprzedzenia”. Dlatego wszystko niżej mieści się w jednym zdaniu: konto logujesz ręcznie w niezmodyfikowanym Claude Code, a limity czytasz z tego, co Claude Code sam wypisuje.

Drugie konto Max, kredyty użycia czy klucz API? Rachunek

Drugie konto opłaca się dopiero wtedy, gdy regularnie wyczerpujesz tydzień, a nie okno pięciogodzinne — okno wraca samo po pięciu godzinach, tydzień nie.

Ceny sprawdziliśmy 28 sierpnia 2026 r. na stronach Anthropic. Kredyty użycia są rozliczane „po standardowych stawkach API”, mają dzienny limit wykorzystania 2 000 USD i w większości krajów nie wygasają.

Prosty próg: 200 USD w kredytach to 4 mln tokenów wyjścia Fable 5 (50 USD za milion) albo 8 mln tokenów wyjścia Opusa 5 (25 USD za milion) według cennika API z 28 sierpnia 2026 r. Potrzebujesz ponad plan mniej — dokup kredyty; więcej, albo chcesz sesji równoległych — drugie konto. Ukryty koszt drugiego konta: cache promptu nie przechodzi między kontami. Sesja przeniesiona na inne konto czyta cały kontekst od zera — 26 sierpnia 2026 r. zmierzyliśmy zero tokenów z cache w pierwszym żądaniu po przeniesieniu.

Nasz układ to 9 kont Max 20x, czyli 1 800 USD miesięcznie — nie rekomendacja, tylko punkt odniesienia dla liczb w tym tekście; większość kont obsługuje automaty, nie osobę przy klawiaturze.

Jak rozdzielić konta technicznie: konto = e-mail, profil = katalog

Jeden katalog konfiguracji na konto, cała reszta wspólna.

Dokumentacja ustawień Claude Code: po ustawieniu zmiennej CLAUDE_CONFIG_DIR „Claude Code przechowuje tam ustawienia, historię sesji i wtyczki”. Osobny katalog oznacza osobne logowanie (plik .claude.json z kontem i plik poświadczeń) i osobną historię sesji. U nas katalog domyślny to profil k1, katalogi k2–k9 leżą obok, do każdego jednorazowe logowanie w przeglądarce — w oknie prywatnym, bo przeglądarka zalogowana na inne konto claude.ai zatwierdzi to inne konto.

1. Osobny katalog to osobne wszystko. Sesja na profilu k2 nie widzi globalnego CLAUDE.md, agentów, skilli ani wtyczek z katalogu domyślnego, a jej settings.json starzeje się osobno — po miesiącu nasze profile różniły się od domyślnego o 156 linii. Rozwiązanie: skrypt synchronizacji przy każdym starcie (dowiązania katalogów agents, skills, plugins; kopia settings.json i CLAUDE.md). Osobne zostają tylko pliki logowania.
2. Komenda /login w trwającej sesji nie zmienia konta „na chwilę”. Przelogowuje cały profil, więc każda nowa sesja — także automaty z tego profilu — rusza na nowym koncie. Konto zmieniaj przez profil i nową sesję.
3. Konto to e-mail, profil to slot. Profile się przelogowuje, więc identyfikatorem konta w monitorze jest adres z pliku .claude.json, a numer profilu to miejsce, gdzie konto aktualnie siedzi. Właścicielem slotu jest konto z najnowszym odczytem; poprzednie wypada z rekomendacji jako „wylogowane”.

Do codziennej pracy wystarczy wrapper: „claude-k 3” ustawia zmienną i startuje Claude Code na profilu k3. W VS Code tę samą zmienną wpisuje się w ustawieniach rozszerzenia, więc nowa rozmowa rusza na wybranym koncie bez restartu okna.

Skąd czytać limity wszystkich kont naraz, nie łamiąc zasad?

Z trzech oficjalnych wyjść Claude Code — z żadnego endpointu.

Czego nie robić: wołać endpointu użycia tokenem OAuth spoza Claude Code, podmieniać nagłówka User-Agent, przepuszczać tokenu subskrypcji przez własny program. To dokładnie ta strefa, którą Anthropic w styczniu i lutym 2026 r. nazwało zakazaną.

Nasze 8 917 odczytów z 35 dni rozkłada się tak: 1 635 z paska stanu, 5 596 z hooka Stop, 1 687 z /usage. Pasek stanu ani razu nie zawierał kubełka Fable — tylko five_hour i seven_day, zgodnie z dokumentacją. Tygodniowy limit Fable pochodzi wyłącznie z /usage.

Jak wybrać konto przed startem sesji?

Bierz konto z najbliższym resetem tygodnia, o ile ma jeszcze zapas — niewykorzystany tydzień przepada.

Reguła, którą stosujemy od 26 sierpnia 2026 r.: konto jest użyteczne, gdy tydzień modelu, na którym pracujesz, ma poniżej 90% zużycia, tydzień „wszystkie modele” poniżej 90% i okno pięciogodzinne poniżej 90%. Wśród użytecznych wygrywa najbliższy reset tygodnia; przy remisie — mniejsze zużycie. Przykład z 28 sierpnia 2026 r. dla 9 kont: rekomendację dostało konto z 24% tygodnia Fable i resetem za 3 dni 7 godzin, 14% okna 5 h i 20% tygodnia ogólnego. Pięć kont z tygodniem Fable 94–98% wypadło mimo 0–8% w oknie pięciogodzinnym.

Trwającej sesji nie da się przepiąć: konto jest ustalane przy starcie. Jedyna droga to skopiowanie transkryptu sesji (plik i katalog o tej samej nazwie w katalogu projects profilu) do drugiego profilu i wznowienie tam przez „claude --resume” z identyfikatorem sesji. Rozmowa jest pamiętana w całości, ale cache startuje od zera.

Dla automatów (tryb -p) wybór konta robimy przed uruchomieniem procesu: selektor zwraca profil według reguły wyżej, a po błędzie limitu proces dostaje jedną próbę na następnym koncie. Alarm idzie dopiero, gdy żadne konto nie ma zapasu; pojedyncze przełączenie to wpis w logu. Jeśli masz jedno konto: od wersji 2.1.234 Claude Code potrafi sam zaczekać na reset i kontynuować przerwane zadanie.

Jak zbudować taki monitor u siebie? Prompt do wklejenia w Claude Code

Nie potrzebujesz naszego kodu — potrzebujesz listy wymagań, którą Claude Code zrealizuje pod Twój system. Poniższy prompt zawiera wszystko, co w tym tekście kosztowało nas czas: granice regulaminowe, trzy źródła limitów i pułapki, na których monitor umiera po cichu i wygląda na żywy.

Wklej go w nowej sesji Claude Code uruchomionej w pustym katalogu. Zaplanuj 1–2 godziny: Claude Code zapyta o liczbę kont i o zgodę na zmiany w katalogu ~/.claude — czytaj, co chce zrobić, zanim potwierdzisz. Potem zostaje jednorazowe logowanie każdego profilu w oknie prywatnym przeglądarki.

Zbuduj mi kompletny system pracy na kilku kontach Claude Code (plany Pro/Max) z monitorem limitów. Pracuj etapami; po każdym etapie pokaż, co powstało, i uruchom testy. Zacznij od rozpoznania: system operacyjny, wersja Claude Code (claude --version), ścieżka binarki, zawartość ~/.claude (settings.json, CLAUDE.md, agents, skills, plugins) i plik ~/.claude.json. Niczego nie usuwaj; przed każdą zmianą settings.json zrób kopię z datą.

GRANICE (nienegocjowalne):
1. Limity czytasz WYŁĄCZNIE z tego, co Claude Code sam wypisuje: JSON paska stanu (statusLine: rate_limits.five_hour i seven_day, pola used_percentage i resets_at), hook Stop oraz komenda /usage uruchamiana jako: claude -p '/usage' --output-format json. Żadnych zapytań do endpointów Anthropic tokenem OAuth, żadnej podmiany User-Agent, żadnego wołania API tokenem subskrypcji, żadnej modyfikacji binarki. Jeśli czegoś nie da się zrobić w tych granicach — powiedz to i pomiń.

2. Każdy profil loguję sam, ręcznie, w przeglądarce. Skrypty nie dotykają plików poświadczeń ani pola oauthAccount w .claude.json — poza odczytem adresu e-mail.

3. Wszystko lokalnie: dane w plikach JSON w katalogu projektu, bez zewnętrznej bazy, bez wysyłania czegokolwiek poza maszynę.

ETAP 1 — PROFILE. Mam N kont (zapytaj o liczbę i adresy). Profil k1 = domyślny ~/.claude; utwórz katalogi k2..kN wskazywane zmienną CLAUDE_CONFIG_DIR. Napisz idempotentny skrypt synchronizacji, który przy każdym starcie: tworzy brakujące profile; podpina dowiązaniami (junction/symlink) katalogi agents, skills i plugins z profilu domyślnego; kopiuje do profili najnowszy settings.json i CLAUDE.md — ale TYLKO gdy plik źródłowy ma sensowny rozmiar i zawiera sekcje statusLine i hooks (strażnik przed rozlaniem uszkodzonego pliku na wszystkie profile). Osobne w każdym profilu zostają wyłącznie .claude.json i pliki poświadczeń. Dodaj polecenia powłoki: claude-k N (start na profilu N); claude-konta (lista profili z e-mailem i stanem zalogowania — zalogowany = .claude.json ma oauthAccount.emailAddress, nie sama obecność pliku); claude-login N (procedura logowania profilu w oknie prywatnym). Dla VS Code pokaż, jak ustawić CLAUDE_CONFIG_DIR w ustawieniach rozszerzenia, żeby nowa rozmowa ruszała na wybranym profilu. Ostrzeż w README, że /login w trwającej sesji przelogowuje cały profil.

ETAP 2 — ZBIERANIE LIMITÓW. (a) Skrypt paska stanu: czyta JSON ze stdin, wypisuje krótką linię (profil | model | 5h X% | 7d Y%) i dopisuje snapshot do pliku danych z throttlingiem 60 s na profil; identyfikatorem konta jest e-mail z .claude.json profilu, nie numer profilu (profile się przelogowuje). (b) Hook Stop: w każdej sesji, także w VS Code, dopisuje obecność konta bez limitów — pasek stanu nie działa w rozszerzeniu VS Code ani w trybie -p. (c) Sonda /usage: dla każdego zalogowanego profilu uruchamia komendę z punktu 1, parsuje linie z procentami i datami resetu, w tym osobne kubełki per model (np. „Current week (Opus)”), i zapisuje snapshot ze źródłem usage-cmd. Parser ma padać głośno przy nieznanym formacie — ten tekst nie jest udokumentowanym interfejsem. (d) Każdy snapshot ma DWA znaczniki czasu: kiedy widziałem sesję i kiedy odczytałem limity. Po minięciu resets_at zużycie okna liczy się jako 0%.

ETAP 3 — SONDA CYKLICZNA. Harmonogram co 10 minut w godzinach, które podam (Windows: Task Scheduler; macOS: launchd; Linux: cron albo systemd timer), bez otwierania okien. Dla każdego zalogowanego profilu: krótka sesja headless na najtańszym modelu (--model haiku, jeden prompt), czekanie na snapshot paska stanu z pasującym e-mailem (limit 30 s), potem sonda /usage, potem zakończenie procesu. Wymagania odporności: (1) pełna ścieżka do binarki — harmonogram nie ładuje PATH użytkownika; szukaj binarki w kilku miejscach (npm global, katalog rozszerzenia VS Code) i kończ osobnym kodem „brak binarki”, odróżnialnym od „brak limitów”; (2) przebiegi pominięte w uśpieniu mają być nadrabiane po wybudzeniu; (3) sonda na starcie woła skrypt synchronizacji profili; (4) plik heartbeat z czasem ostatniego udanego przebiegu — starszy niż 30 minut oznacza awarię, którą panel ma pokazać, a nie udawać żywy.

ETAP 4 — PANEL I WYBÓR KONTA. Jednoplikowy panel HTML otwierany lokalnie (bez serwera, bez CDN): dla każdego konta paski okna pięciogodzinnego, tygodnia i tygodnia modelu, którego używam najczęściej (zapytaj którego); moment resetu w formie „dziś 19:00 / jutro 09:00”, nie odliczanie; świeżość limitów i obecności osobno; chip „sonda martwa” według heartbeatu. Polecenie claude-best: konto użyteczne = każde z trzech okien poniżej 90%; wśród użytecznych wybierz to z NAJBLIŻSZYM resetem tygodnia (niewykorzystany tydzień przepada), przy remisie najmniej zużyte; wypisz numer profilu i od razu uruchom na nim sesję. Gdy żadne konto nie jest użyteczne — wypisz listę resetów i zakończ kodem 1.

ETAP 5 — TESTY I README. Testy parsera /usage na próbkach zebranych z mojej maszyny, reguły wyboru konta i strażnika settings.json. README: logowanie nowego profilu, kody wyjścia sondy i co robić przy martwej sondzie, przenoszenie trwającej sesji na inne konto (kopia transkryptu z katalogu projects do drugiego profilu i claude --resume z identyfikatorem sesji — z ostrzeżeniem, że cache startuje od zera).

Po zbudowaniu sprawdź trzy rzeczy, zanim zaufasz panelowi: czy po godzinie od startu harmonogramu heartbeat jest świeży; czy po zamknięciu i otwarciu laptopa sonda nadrobiła przebieg; czy konto, na którym pracujesz w VS Code, pokazuje świeżą obecność mimo braku paska stanu. Jeśli którakolwiek odpowiedź brzmi „nie”, wklej Claude Code ten akapit i kod wyjścia sondy.